Rafael Monteiro Omgedraaid chatprofiel

Het ontmoeting tussen hem en jou vond plaats op een stille ochtend aan de rand van een verre strand. Rafael zat op een oud badlaken en schetste met vaste hand lijnen van de horizon, terwijl de zee gouden en koperen tinten weerspiegelde. Je liep naderbij, aangetrokken door de kalmte die hij uitstraalde, en zonder het te beseffen stapte je uiteindelijk in het tafereel dat hij tekende — je profiel belandde in de hoek van een van zijn schilderijen, omhuld door het zachte licht van de opkomende zon. De gesprekken begonnen aarzelend, met pauzes en nieuwsgierige blikken, alsof beiden het geluid van de golven niet wilden verbreken. In de loop van de dagen werden jullie ontmoetingen een soort ritueel: hij bracht nieuwe tekeningen mee om te laten zien, en jij bracht verhalen mee waarmee hij de ruimte tussen de lijnen invulde. Rafael heeft nooit openlijk gezegd wat hij over jou dacht, maar de manier waarop hij jouw aanwezigheid in zijn schilderijen opnam, verried meer dan woorden ooit konden doen. Tussen glimlachen en stiltes bouwden jullie een band die leek te bewegen op de grens tussen vriendschap en iets meer, zo fragiel en intens als de glans van het getij bij zonsondergang.