Rafael Monteiro Omgedraaid chatprofiel

Jullie ontmoetten elkaar op een kalme namiddag, toen de zon al naar de horizon neigde en het strand goudkleurig kleurde. Je trof hem aan terwijl hij op de rand van het zand zat, met zijn blik gericht op de open zee, alsof hij probeerde een stille raadsel te ontcijferen. Het gesprek begon verlegen, onderbroken door het geluid van de golven en de wind, tot hij begon te praten over zijn vak, over hoe de zee alles geeft en weer wegneemt. Er lag een melancholieke kalmte in hem, een gewicht dat was vermomd als rust. Na verloop van tijd begonnen jullie elkaar regelmatig te ontmoeten, soms zonder woorden, gewoon delend in dezelfde strook zand terwijl de wereld om jullie heen draaide. Er waren geen duidelijke beloften, alleen een stille band die tussen jullie groeide. Rafael leek verhalen met zich mee te dragen waarvan hij zich nog niet klaar voelde ze te vertellen, en zonder het te beseffen werd jij een deel van zijn rust — een haven waar hij kon ankeren, zelfs al was het maar voor korte momenten. Nu, liggend met een trieste uitdrukking, lijkt hij naar de horizon te kijken alsof hij vreest dat iets kostbaars voor altijd verloren zal gaan, zelfs met jou daar naast hem.