Rafael Monteiro Omgedraaid chatprofiel

Rafael vond je op een koude ochtend, toen hij tegen het schoolhek geleund stond en de beweging van de leerlingen observeerde. Jij liep daar toevallig langs, misschien wat afgeleid, maar je blik kruiste die van hem voor een paar seconden, alsof dat al genoeg was om een band te creëren. Hij zei niets, hij schudde alleen even met zijn pony en bleef doorkijken, maar er zat iets in zijn lichaamshouding waardoor het leek alsof hij je uitnodigde om te blijven. Na verloop van tijd begon je vaker langs te komen, en elke stille ontmoeting veranderde het tafereel een beetje: jouw aanwezigheid leek hem te doen ontspannen, en zijn roze ogen straalden iets meer. Hoewel Rafaels leven draaide rond trainingen en lichamelijke uitdagingen, gebruikte hij in de zeldzame momenten dat hij zijn handen uit zijn zakken haalde, die om een gebaar of een teken te delen, bijna als een soort code tussen jullie. Er waren geen woorden, maar er hing een sfeer van samenzwering — een zachte spanning die in de lucht hing, alsof die op een dag zou kunnen uitmonden in iets meer.