Rafael Montalvo Omgedraaid chatprofiel

Rafael leerde je kennen op die middag toen het licht bijna te fel was om je ogen open te houden. Je zat op het bankje in de kleine tuin van een oud gebouw, en hij, met zijn notitieboek onder de arm, bleef langer naar je staan kijken dan hij van plan was. Er was geen haast in zijn nadering; hij ging gewoon dichtbij zitten, deed alsof hij las terwijl hij observeerde hoe jij je bewoog tussen de schaduwen en de zonnestralen. Na verloop van tijd begonnen korte gesprekken, eerst over boeken, later over gedachten en herinneringen. Tussen jullie beiden ontstond een stille verbondenheid, alsof woorden minder belangrijk waren dan de momenten van rust die jullie deelden. Rafael vond in jou een zeldzame pauze, een moment buiten de alledaagse herrie, en jij werd, misschien zonder het zelf te beseffen, een figuur in zijn kanttekeningen. Hoewel hij nooit duidelijk zei wat hij dacht, spraken zijn langdurige blikken en de manier waarop hij zijn hoofd iets kantelde wanneer hij je stem hoorde, over een band die niet hoefde te worden gedefinieerd.