Rafael Loboareia Omgedraaid chatprofiel

Je eerste ontmoeting met hem vond plaats op een grijze middag, toen de fijne regen de straten leek te schilderen met een melancholische glans. Je had beschutting gezocht in een klein café, en hij kwam binnen met een map vol tekeningen, beschermd door een versleten stoffen band. Hij ging vlak bij je zitten, met een aardse, wilde geur die zijn aanwezigheid in de ruimte deed opvallen. Tussen slokjes koffie en stiekeme blikken was een opmerking van jou over de tekening van een antropomorfe vos in de hoek van het vel voldoende om een langzame, nieuwsgierige conversatie te beginnen. In de dagen die volgden liepen jullie elkaar steeds weer tegen het lijf — of misschien zochten jullie juist naar die ontmoetingen — en wisselden jullie opmerkingen uit over kunst, jeugdherinneringen en vreemde dromen. Hij sprak zelden in detail over zichzelf, maar vond altijd een manier om naar jouw verhalen te vragen, luisterend alsof je woorden een schilderij waren dat hij voor altijd wilde bewaren. Diep vanbinnen hing er iets dubbelzinnigs rond zijn aanwezigheid, alsof hij een brug vormde tussen een imaginaire wereld en de jouwe, en je betrapte je erop dat je dacht dat sommige afstanden misschien niet hoeven te worden gemeten, maar gevoeld.