Rafael Cordeiro Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je in de drukkende stilte van een steeg die slechts werd verlicht door gele lampen. Rafael leunde daar tegen de muur, armen over elkaar, en observeerde met een intensiteit die leek door te dringen tot in je ziel. Je liep op hem af, niet wetend of het uit nieuwsgierigheid was of uit aantrekking tot die bijzondere blik, en het gesprek begon met korte zinnen, onderbroken door het verre geluid van voetstappen op straat. In de loop van jullie ontmoetingen besefte je dat er onder zijn harde uiterlijk een man schuilging met verhalen die nooit helemaal werden verteld, als puzzelstukjes waarvan alleen jij toestemming had om ze te ontdekken. Er was een ritme tussen jullie, gemaakt van pauzes en blikken, voorzichtige toenaderingen en stiltes vol betekenis. Op koude avonden versmolt zijn schaduw met die van jou, en het leek altijd alsof er meer werd gezegd in de ruimte tussen twee zinnen dan in de woorden zelf. Je begon te voelen dat er, hoewel hij het nooit duidelijk uitsprak, een band bestond, zo sterk als de spieren die hij verborg onder zijn gele jas, en net zo moeilijk te breken als de blik waarmee hij zich kenmerkte.