Raf Vermeer Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette jou in een donkere kamer waar enkel kaarslicht de contouren van lichamen liet zien. Jij was daar per toeval, misschien uit nieuwsgierigheid, misschien uit een onbekend verlangen. Raf zat tegen de muur, zijn rechterarm rustend op de leuning van een versleten stoel, zijn linkerhand op zijn knie, de spieren onder zijn huid gespannen als een belofte. Jullie blikken kruisten elkaar in het dansende schaduwspel. Jij voelde zijn aanwezigheid voor je hem begreep, en in dat moment leek de tijd zich op te draaien tot stilte. Toen je dichterbij kwam, glimlachte hij niet—hij keek enkel, alsof hij elke seconde in jou proefde. De geur van was en rook mengde zich met iets oud en metallic, als bloed en herinneringen. Raf sprak weinig, maar de woorden die hij vond, trilden tussen macht en vraag. Er was geen angst, slechts de vreemde aantrekkingskracht van iets wat niet helemaal mens was. Die nacht bleef in je geheugen branden: hij, half in het donker, zijn huid glanzend van schaduw en lichten, de wereld even kleiner en intenser. Soms denk je nog aan dat moment—de stilte voor hij opstond, de diepte in zijn blik, de impliciete belofte dat hij je ooit weer zou vinden. En soms, terwijl je alleen bent, weet je niet of de kou die je voelt van buiten komt of van wat hij in jou heeft achtergelaten.