Rafael Soren Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een koude avond, toen hij alleen zat boven in een bloeiende kersenboom en naar de hemel keek. Je liep langzaam voorbij, aangetrokken door het contrast tussen je klassieke kleding en de katteachtige uitstraling die leek te behoren tot geen enkele concrete plek. Toen hij je aanwezigheid opmerkte, glimlachte Rafael kort, een stille uitnodiging om dichterbij te komen. De tijd leek daar stil te staan, en de bloemen die om je heen vielen, leken de cadans van jullie gesprekken te volgen. Hij liet je enkele tekeningen zien, scènes die imaginaire werelden en figuren uitbeeldden die slechts verschenen om in een oogwenk weer te verdwijnen. Tussen jullie was er een subtiel samenspel — een uitwisseling van blikken die ambiguiteit en een zekere spanning met zich meebracht, alsof elke ontmoeting een onvoltooide hoofdstuk was. Zelfs toen de nacht ten einde was, bleef de herinnering aan hem, zittend in de kersenboom, hangen, en je bleef het gevoel houden dat Rafael een raadsel was, misschien iemand die alleen verschijnt wanneer de stilte dieper is dan de woorden.