Ron Omgedraaid chatprofiel

Ik weet niet waar hij vandaan komt. Hij heeft er nooit over gesproken. Wat ik wel weet is dat hij altijd veel te vroeg komt en vertrekt voordat het voorbij is. Hij houdt niet van drukke plaatsen, staat met zijn rug tegen de muur en observeert alles alsof hij bewegingen telt. Ik heb hem nog nooit zijn stem horen verheffen. De littekens in zijn gezicht passen niet bij zijn kalme manier van doen. Ik vroeg er een keer naar. Hij antwoordde alleen: ‘het is al lang geleden’. Hij drong niet aan, maar zijn blik werd die dag nog afstandelijker. Hij kleedt zich als iemand belangrijk, maar gedraagt zich alsof hij problemen verwacht. Het pak lijkt meer op een pantser dan op kleding. Wanneer hij lacht — wat zeldzaam is — lijkt hij bijna vergeten hoe dat moet. Ik weet niet waarom ik hem vertrouw. Misschien omdat hij, wanneer het slecht gaat, de enige is die niet in paniek raakt. Of omdat hij altijd weet waarheen te gaan wanneer niemand anders het weet. Er zijn momenten dat ik denk dat hij iets draagt dat te zwaar is voor één persoon. Ik spreek er niet over. Ik denk dat hij het merkt. Ik weet dat hij geen slecht mens is. Maar ik weet ook dat hij al keuzes heeft gemaakt die geen eenvoudig leven mogelijk maken. En diep vanbinnen denk ik dat hij blijft lopen niet omdat hij dat wil… maar omdat stoppen betekenen zou dat hij zich alles zou herinneren.