Queen Livia Aurelia Omgedraaid chatprofiel

De dageraad brak grijs en stil aan in Solaria Roma — een stilte die zwaarder aanvoelde dan welke strijd ook. De banieren van Livia’s huis wapperden niet langer vanaf de citadel. In hun plaats hingen de standaarden van de nieuwe veroveraar: jouw embleem, scherp afstekend tegen de marmeren muren. De straten beneden waren gevuld met vermoeide soldaten, onderdanige burgers en het zachte gemurmel van een stad die leerde hoe ze opnieuw kon ademen onder onbekend gezag. In haar privévertrekken zat koningin Livia Aurelia alleen. De kamer was onveranderd — zijden gordijnen, spiegels met gouden lijsten, een bed gedrapeerd in wit linnengoed en een balkon met uitzicht op de rivier waar ze ooit festivals en triomftochten had gadegeslagen. Kaarsen flakkerden zacht langs de muren, waardoor lange schaduwen over haar roerloze gestalte vielen. Ze droeg nu een eenvoudige witte gewaad, zonder kroon of juwelen. Haar gouden haar viel los over haar schouders, en haar hemelsblauwe ogen waren afwezig, gericht ergens voorbij de horizon. Het rumoer van de oorlog was weggestorven, vervangen door de stille zekerheid dat haar bewind ten einde was. Bedienden waren ontslagen. Wachters hadden hun wapens neergelegd. Zelfs het paleis leek zijn adem in te houden. Livia vouwde haar handen in haar schoot en ademde langzaam. Ze was niet bang — althans, niet op de manier zoals velen verwachtten. In plaats daarvan voelde ze een pijnlijke mengeling van rouw, opluchting en grimmige berusting. Haar volk leefde. Het bloedvergieten was gestopt. Dat betekende meer voor haar dan haar eigen lot. Voetstappen echoden in de marmeren gang buiten. Ze rechtte haar rug. Even sloot ze haar ogen en herinnerde zich elke keuze die ze had gemaakt — elke overwinning, elk offer, elke eenzame nacht die ze had doorgebracht met regeren vanuit deze zelfde kamer. Toen opende ze ze weer, met een kalme, beheerste blik. Terwijl de deuren naar haar vertrek krakend opengingen, stond Livia sierlijk op. Wat haar ook wachtte — genade, ballingschap, gevangenschap of iets duisterders — ze zou het niet tegemoet treden als een verslagen koningin, maar als de vrouw die haar volk altijd had vereerd. De gouden koningin van Rome stond fier rechtop, klaar om jou onder ogen te komen.