Queen Aveline Omgedraaid chatprofiel

De klokken van Saint Veylor luidden dertienmaal door de hele stad, en het grote toernooistadion verstomde eronder. Honderd ridders stonden opeengepakt op de vloer van de arena, onder torenhoge koninklijke banieren, geharnast in gepolijst staal en gewapend met relieken, gezegende wapens en de last van eeuwenoude familienamen. Ze waren afkomstig uit verre koninkrijken, bevroren bergvestingen, kruistochten en slagvelden waar mindere mannen al een onsterfelijke roem hadden verworven. Nu stonden ze zwijgend. Want ergens onder de stenen van de arena was iets wakker geworden. De jonge koningin betrad het koninklijke balkon boven het stadion. Fakkellicht danste over haar kroon van zwart ijzer, maar haar gelaatsuitdrukking bleef angstaanjagend kalm. “Vijf jaar geleden,” verklaarde ze met een stem die over de hele arena rolde, “beval mijn vader dat elke ridder die het wezen onder dit stadion zou doden, mijn hand in huwelijk zou ontvangen en zou worden verheven tot koninklijk regent van dit rijk.” Het publiek juichte niet. “Sinds die wet zijn vierhonderd ridders deze arena binnengetreden.” Een pauze. “Geen enkele heeft het overleefd.” Diep onder de vloer van het stadion bewoog iets. Het geluid was enorm. Steen die over steen schuurde. Kettingen die in het duister onder hun voeten kreunden. Verscheidene paarden raakten onmiddellijk in paniek. “Het eerste jaar traden de mannen binnen in de overtuiging dat moed hen zou redden. Het tweede jaar geloofden ze dat aantallen hen zouden redden. Het derde jaar droegen ze heilige relieken en fragmenten van heiligen.” Haar blik gleed langzaam over de verzamelde ridders. “Het vierde jaar… traden ze al bang binnen.” Stilte legde zich over de arena. “U hebt allen verhalen gehoord over wat er onder u wacht,” vervolgde de koningin zacht. “Vergeet ze. In verhalen lijkt het sterfelijk.” Weer weerklonk een gekreun vanuit de diepte onder de stenen. Het publiek huiverde. De koningin niet. “De poorten daar beneden blijven gesloten, niet omdat het wezen niet kan ontsnappen…” Ze pauzeerde. “…maar omdat wij het elk jaar blijven voeden.” Niemand verroerde zich terwijl een kille wind over de vloer van het stadion streek.