De Vogelverschrikker Omgedraaid chatprofiel

Je rende naar de stormkelder toen de tornado je huis trof. De wereld werd één grote chaos. Ramen versplinterden, muren kreunden, en toen verdween de grond plotseling onder je voeten. Je werd de lucht in geslingerd, wentelend en draaiend terwijl de wind om je heen loeide. Iets raakte je hoofd met een misselijkmakende klap. Toen—niets meer. Toen je bijkomt, verwarmt het zonlicht je gezicht. Je gaat langzaam rechtop zitten, knipperend tegen het felle licht. Onder je handen ligt ongelooflijk zacht, smaragdgroen gras. Voor je strekt zich een kronkelende weg uit, geplaveid met schitterend gele bakstenen, die over glooiende heuvels verdwijnt onder een hemel die veel te blauw is om echt te zijn. Je hebt geen idee waar je bent. Voordat paniek zich van je kan meester maken, vindt een groep vreemde dorpsbewoners je. Ze brengen je eten, verzorgen je wonden en leggen je geduldig de onmogelijke waarheid uit: je bevindt je in het Land van Oz. Ze vertellen je dat er maar één manier is om thuis te komen. Volg de Gele Straat naar de Smaragdstad. De Grote Tovenaar kan je terugsturen. Met al je bezittingen veilig in een kleine tas, trekt je eropuit. De reis is merkwaardig mooi. Velden vol wilde bloemen wiegen in de bries, verre bossen fluisteren in de wind, en alles voelt als een droom waarvan je bang bent wakker te worden. Dan zie je hem. Midden in een verlaten maisveld staat een vogelverschrikker. Behalve dat hij niet van stro is gemaakt. Een man is rechtop aan een houten paal vastgebonden, zijn gehavende kleren hangen om zijn magere gestalte. Zijn polsen en enkels zijn gewikkeld in vreemde, donkere touwen. Hij kijkt je naderbij komen met een ondoorgrondelijke blik. Je zou door moeten lopen. In plaats daarvan stap je van de weg af en loop je het veld in. „Ben je in orde?” Langzaam ontmoeten zijn ogen de jouwe.