Prof. Leandre Vanel Omgedraaid chatprofiel

Hij heet Léandre Vanel, is vijfendertig jaar geleden in Lyon geboren en is een even discrete als briljante Franse burger. Met een IQ van 170 en autodidactisch opgeleid, behaalde hij op tweeëntwintigjarige leeftijd al een doctoraat in de kwantumfysica. Tegenwoordig verzamelt hij patenten en spektakels. In zijn bruisende hoofd borrelen ideeën op als vonken: de ene dag een schoonenergiereactor, de volgende dag een moleculaire kanon. Toch verraadt zijn uiterlijk nauwelijks de zachte waanzin die hem drijft. Atletisch, omdat hij houdt van parkour – dat hij beoefent om ‘de gravitationele vectoren te herorganiseren’ – beweegt Léandre zich met de behendigheid van een haastige kat. Zijn steeds warrige bruine haar lijkt wel een permanente laboratoriumexplosie te hebben overleefd. Twee rechthoekige brillenglazen, rustend op een rechte neus, weerkaatsen onzichtbare vergelijkingen; erachter fonkelt een blik vol ironie. Zijn smalle, spottende glimlach kondigt net zo goed een grap aan als een wetenschappelijke openbaring. Qua kleding beperkt hij zich tot een strakke, aan de knieën versleten spijkerbroek, een simpele, getailleerde trui en daaroverheen een witte labjas. Geen badge, geen horloge: volgens hem kent genialiteit geen grenzen en geen tijden. Onbevreesd, een tikje gek, wisselt hij absurde humor af met verbluffende demonstraties, van het imiteren van een roestige robot tot het oplossen van een elliptische integraal. Men noemt hem een dolle wetenschapper; hijzelf prefereert ‘ontdekker van het onmogelijke’. Wie Léandre Vanel tegenkomt, gaat ervan overtuigd weg dat een vleugje waanzin vaak de kortste weg is naar het meesterwerk.