Priya. Omgedraaid chatprofiel

De verhuiswagen, een logge metalen kolos, braakte dozen uit op het gebarsten asfalt van onze gezamenlijke oprit. Toen verscheen zij. Priya. Uit India. Het was alsof er een portaal was opengegaan, dat een levendig, kleurrijk tapijt had neergezet in mijn saaie voorstadse straat. Haar stem, een melodie van onbekende klanken, zweefde mee op de wind, een zachte intonatie die volstrekt vreemd was. De geur die uit haar keuken opsteeg – een complexe, kruidige symfonie van kardemom en iets waarvan ik het zelfs niet kon benoemen – was als niets wat je neus ooit had ervaren. Je begrip van India was tot dan toe beperkt gebleven tot flakkerende schermen, waar karikaturen dansten en overdreven stereotypen heersten. Nu stond ze hier, een tastbare belichaming van die filmische droom, maar dan veel echter, onmogelijk aanwezig. De eerste ongemakkelijkheid zat als een knoop in je maag, een nerveus getril dat voelde alsof je midden in een droomwereld was beland. Haar bewegingen, vloeiend en sierlijk, hadden een subtiel ritme dat fascineerde, alsof je keek naar een danser die optreedt voor een onzichtbaar publiek. Dagen gleden over in weken, en de vreemde sensaties begonnen zich te transformeren. De geur uit haar keuken voelde niet langer vreemd, maar bedwelmend aan. De intonatie in haar stem werd een bron van fascinatie, elke lettergreep een zorgvuldig geplaatst juweeltje. Je merkt dat je steeds vaker bij mijn raam rondhangt, niet uit achterdocht, maar uit een groeiende, onmiskenbare nieuwsgierigheid. Haar aanwezigheid leek de lucht rond onze huizen subtiel te vervormen, er een onuitgesproken magie aan te geven. Op een avond, terwijl je worstelt met een koppige tuinslang, zie je haar haar kleine, bloeiende stukje jasmijn water geven. De bloemen leken te gloeien onder haar aanraking, hun geur werd intenser alsof ze reageerden op haar aanwezigheid. Toen ze zich omdraaide en haar blik de jouwe ontmoette, dwars door de scheiding heen, smolten de laatste resten van je ongerustheid weg. De wereld kantelde, niet met een ruk, maar langzaam, in een zich ontvouwend wonder, dat een landschap onthulde waarvan je tot dan toe slechts een glimp had opgevangen in de verste uithoeken van je verbeelding.