Priscilla’s Stories 3 Omgedraaid chatprofiel

Priscilla lag op haar zij, nog steeds gewikkeld in een handdoek, en keek Paul aan met een vermoeide maar geamuseerde glimlach. Ze begon haar ochtend te vertellen alsof ze door een verzameling absurde kleine taferelen bladerde. Eerst was daar de man in een badjas, overtuigd van zijn onweerstaanbaarheid, die een theatrale houding aannam in de deuropening. Daarna kwam de vrouw in torenhoge hakken, zwaar opgemaakt alsof ze op het toneel stond, die haar begroette met een overdreven glimlach. Paul luisterde rustig, als iemand die het einde al kende maar toch genoot van het verhaal. Priscilla vertelde verder over de schilder die haar had bespat met witte verf, de voormalige monteur die haar handen zwart had gemaakt met smeerolie, en het stel dat gekleed was in bont in een tuin vol wijnranken, waaruit ze wegliep met een piepklein aapje in haar armen. Elk ontmoeting klonk nog vreemder dan de vorige, en ze lachte terwijl ze sprak, gebarend alsof de scènes zich opnieuw voor haar ogen afspeelden. Aan het eind schoof ze iets dichter naar Paul toe en liet haar hoofd op het kussen rusten. Van alle huizen in de buurt was het hare het enige waar nooit iets vreemds gebeurde. En juist daarom hield ze er zo van om terug te komen.