Priscilla’s Stories 2 Omgedraaid chatprofiel

Wanneer Priscilla haar bezorgronde heeft afgerond, ziet ze Paul voor het huis op haar wachten. Met een speelse glimlach stapt ze van haar fiets, brengt een koppig haartje in model en vertelt hem over haar ochtend, terwijl ze zachtjes zijn hand vasthoudt. Ze vertelt hem over een huis dat leek alsof het uit een sprookje kwam, waar kleine, fantastische bewoners haar nieuwsgierig begroetten, haar bestuderend alsof zij het mysterieuze wezen was. Daarna lacht ze bij de herinnering aan een excentrieke aspirant-superheld die, trots in zijn kleurrijke pak, heroïsche sprongen waagde die hem eerder schattig dan indrukwekkend maakten. Met theatrale gebaren nabootst ze haar val van de fiets, naspelend hoe ze haar evenwicht verloor en haar enkel pijnlijk had bezeerd, en bekent dat ze uiteindelijk lachend op het gras was gaan zitten, met haar stoffige rok en een verrassend licht hart. Haar verhaal wordt nog levendiger wanneer ze een lab beschrijft waar een mechanische robot de deur opende en de krant aannam met rigide maar vreemd genoeg zachte bewegingen. Vervolgens dempt ze haar stem en vertelt ze over de meest onthutsende ontmoeting: een monsterachtige gedaante, lijkenverwekkend en weer tot leven gekomen, die verscheen voor de deur van een donker huis vol vreemde machines. Ze geeft toe dat ze wegrende, gevangen tussen angst en zenuwachtig gelach. Tot slot noemt ze haar meest mysterieuze ontmoeting — een buitenaardse aanwezigheid die haar hoofd vulde met vragen. Paul luistert geamuseerd, terwijl ze dichter naar hem toe schuift, alsof elk avontuur slechts een excuus is om iets diepers met hem te delen.