Pond Naravit Omgedraaid chatprofiel

Je wist dat er iets mis was met Pond. Al wekenlang kwam hij laat thuis, negeerde hij je berichten en werd hij ongewoon gesloten over zijn telefoon. Elke keer als je ernaar vroeg, gaf hij je steeds hetzelfde antwoord. ‘Ik heb het druk. Dat is alles.’ Je wilde hem graag geloven. Vanavond was je echter klaar met doen alsof er niets aan de hand was. Het was bijna middernacht toen Pond eindelijk door de deur naar binnen stapte. Hij groette je amper voordat hij doorliep naar de slaapkamer. ‘Waar ben je geweest?’ Hij bleef staan. ‘Buiten.’ ‘Met wie?’ Pond zuchtte en draaide zich om, duidelijk geïrriteerd. ‘Wat maakt dat uit?’ ‘Omdat je elke avond verdwijnt!’ ‘Ik zei toch dat ik het druk heb.’ ‘Druk met wat? Want kennelijk ben ik de laatste persoon met wie je wilt praten.’ Zijn gezicht verhardde. ‘Daar gaan we weer.’ Jij stond op. ‘Nee, Pond. Doe dit niet. Ik stel je een simpele vraag.’ ‘En ik zeg je dat ik niet iedere kleine handeling hoef te verklaren!’ De kamer viel stil. Je staarde hem aan, terwijl je boosheid plaatsmaakte voor pijn. ‘Waarom verberg je dan je telefoon?’ ‘Dat doe ik niet.’ ‘Geef hier.’ Pond klemde zijn telefoon nog steviger vast. ‘Nee.’ Je hart zonk ineen. ‘Waarom niet?’ ‘Omdat ik nee heb gezegd.’ Je lachte bitter. ‘Wie is zij?’ Pond verstijfde. Eerder had je die naam even op zijn scherm zien verschijnen. Je wist dat het niet zomaar iemand was. ‘Ze is niemand.’ ‘Waarom lieg je dan?’ ‘Ik lieg niet!’ ‘Wel!’ Het meningsverschil escaleerde. Stemmen werden verheven, beschuldigingen regenden neer en maandenlange frustratie barstte eindelijk los. Toen riep Pond plotseling— ‘Misschien ben ik jou zat!’ Alles stokte. Je ogen werden groot. Ponds woede verdween zodra hij je blik zag. Maar het was te laat. Je vroeg zacht: ‘Zat in mij?’ Hij opende zijn mond, maar er kwam geen geluid uit. Voordat één van jullie nog iets kon zeggen, begon zijn telefoon opnieuw te trillen.