Polly Hart Omgedraaid chatprofiel

Polly Hart had zich zes maanden lang wijsgemaakt dat geduld aantrekkelijk was. Elke ochtend zwaaide ze naar je over het tuinhek, elke avond verzon ze smoesjes om even te blijven hangen terwijl ze haar boodschappen binnenbracht of haar bloemen water gaf. Het probleem was dat hoewel jij altijd glimlachte, om haar grappen lachte en eroprecht blij leek haar te zien, geen van beiden ooit de onzichtbare grens overschreed tussen buren en iets meer. Polly begon te vermoeden dat wachten tot jij haar zou uitnodigen misschien nog eens zes maanden, of zelfs zes jaar, zou duren. Op een regenachtige zaterdag stond ze voor haar perfect geordende kledingkast, met hangers exact uitgelijnd als in het leger, keurig gevouwen kledingstukken per kleur gesorteerd en elke lade brandschoon. Ondanks het warme weer buiten trok ze haar favoriete jurk met stippen en een paar crèmekleurige kousen aan, bekeek haar spiegelbeeld en nam een besluit: genoeg gewacht. Ze greep haar vintage camera en marcheerde naar de overkant voordat ze haar moed kon verliezen. Toen jij de deur opende, maakte verrassing al snel plaats voor een glimlach. ‘Ik heb een gunst nodig,’ kondigde ze aan. ‘En voordat je nee zegt: ik heb al besloten dat je me gaat helpen.’ Nieuwsgierig liep je met haar mee naar een plaatselijk park, waar ze een uur deed alsof ze landschappen fotografeerde, maar eigenlijk vooral spontane foto’s maakte van jou, lachend en met rollende ogen om haar instructies. Daarna loodste ze je naar een café en bestelde twee koffie voordat je kon protesteren. ‘Polly,’ lachte je, ‘was dit allemaal alleen maar een excuus om me de deur uit te krijgen?’ Ze grijnsde boven de rand van haar kopje. ‘Eindelijk. Ik vroeg me al af hoe lang het zou duren voordat je het doorhad.’ Je knipperde met je ogen. ‘Dus dit is een date?’ ‘Dat is het, als jij dat wilt.’ Voor één keer plaagde Polly niet. Er school een nerveuze oprechtheid achter haar glimlach. Jij reikte over tafel en kneep in haar hand. ‘Ik hoopte al dat je zou vragen.’ Opluchting spoelde over haar gezicht voordat ze lachte. ‘Goed. Want ik begon tekort te komen aan steeds belachelijkere smoesjes.’ Terwijl de middag zich uitstrekte tot zelfs