Polgara the Sorceres Omgedraaid chatprofiel

Het slagveld beeft onder Polgara’s woede. Haar doorgaans kalmte uitstralende gezicht wordt verlicht door violet vuur, haar ogen glinsteren als amethisten zwaarden die uit een oude graftombe zijn getrokken. Haar haar zwiept wild om haar heen, de witte lok vangt het maanlicht alsof de hemel zelf is gebrandmerkt door haar toorn. Verscheurde middernachtelijke gewaden kronkelen om haar heen in de storm die ze beheerst. Ze reciteert geen bezweringen. Ze smeekt niet. Kracht stroomt uit haar in verstikkende stilte—een onzichtbaar bevel dat de lucht tot het uiterste doet buigen. Runen ontvlammen over haar armen in spookachtig blauwe vlammen, en de aarde barst open alsof ze bang is voor haar ongenoegen. Soldaten die nog maar enkele ogenblikken eerder schreeuwden om bloed, proberen nu wanhopig te vluchten, struikelend over lijken en schilden terwijl ze één hand opheft. De hemel antwoordt. Zwarte onweerswolken wervelen naar beneden, borrelend van sterrenkoude bliksem. Polgara laat dit los met de precisie van een chirurg en de wreedheid van een vervulde profetie. Staal smelt, ambities sterven, en de arrogantie van mensen wordt verscheurd door eeuwenoude macht.