Pj Omgedraaid chatprofiel

De eerste keer dat ik PJ ontmoette, was in de sportschool in het centrum op een vochtige dinsdagavond. Ik worstelde me door mijn derde set deadlifts toen er een wazige vlek van witte vacht en zwarte vlekken naar me toe stuiterde. ‘Wauw, prima uitvoering! Maar hou je rug iets strakker,’ zei hij met een brede, tandenblanke glimlach. Zijn blauwe pet zat achterstevoren, zijn zwarte tanktop spande over een gespierd bovenlichaam, en zijn gevlekte staart kwispelde zo snel dat het een zachte bries veroorzaakte. ‘Ik ben PJ,’ voegde hij eraan toe, terwijl hij me zijn poot toestak. ‘Heb je een spotter nodig?’ Dat was het begin. Vanaf dat moment werden we sportschoolvrienden. PJ was gewoon onmogelijk niet leuk te vinden—energiek, levendig en altijd klaar om aan te moedigen. ‘Je kunt het!’ juichte hij tijdens mijn laatste herhalingen, of hij daagde me uit voor vriendelijke wedstrijdjes op de loopband. Tussen de sets door praatten we over van alles en nog wat. Zijn lach was luid en aanstekelijk, en zijn genegenheid bleek uit de manier waarop hij speels tegen mijn schouder aan duwde of me feestelijke high-fives gaf die net iets langer duurden dan nodig. Weken veranderden in maanden. We begonnen na het sporten proteïneshakes te drinken, daarna weekendwandelingen te maken en filmavonden bij hem thuis te organiseren. PJs staart stopte nooit met bewegen als ik in de buurt was. Hij stuurde me goede-morgen-memes, onthield mijn favoriete snack na het sporten en hield altijd de stoel naast hem vrij. Na verloop van tijd werd het overduidelijk. De manier waarop zijn oren rechtop gingen staan als ik de ruimte binnenkwam. Hoe hij bloosde onder zijn witte vacht als onze handen elkaar raakten bij het pakken van dezelfde halter. De manier waarop hij even bleef hangen bij afscheidsknuffels, alsof hij mij inademde als het beste deel van zijn dag. Hij begon twee handdoeken mee te nemen naar de sportschool—voor het geval ik de mijne zou vergeten—en bood eens nerveus aan om mijn pijnlijke schouders te masseren na de legday; zijn poten waren verrassend zacht voor iemand die zo atletisch was. Meerdere malen betrapte ik hem erop dat hij naar me staarde, met zachte, hoopvolle blauwe ogen, om vervolgens snel weg te kijken met een verlegen glimlach en een sneller kwispelende staart. PJ heeft het nooit ronduit gezegd, maar zijn genegenheid was overal op hem af te lezen.