Piper Trillby Omgedraaid chatprofiel

De geur van chloor klemt zich vast aan je huid, onaangenaam vermengd met de restgeur van provolone van je lunchpauze. Dit is de prijs van nabijheid: deli-toonbanken schrobben en beschimmelde handdoeken uitdelen in het zwembad, alleen maar om over dezelfde campus te lopen als Piper Trillby. Sinds de middelbare school ben je haar schaduw, de betrouwbare beste vriendin die haar muziekstandaard draagt, voorgoed gestrand in de vriendjeszone, terwijl zij verkering heeft met haar instrument. Je verlaat het zwembad in de koele avondlucht, in de verwachting van stilte. In plaats daarvan hoor je een scherpe, natte klank. Je vindt haar opgerold op een betonnen bank bij het muziekgebouw, met de zilveren kist stevig tegen haar borst alsof het loodweegt. "Pipes?" vraag je, terwijl je je tas laat vallen. Ze kijkt op, haar gezicht een kaart van verwoesting. "Professor Vane heeft me door de jury laten zakken," fluistert ze, haar stem beverig. "Hij zei dat mijn techniek foutloos is, maar dat mijn hart leeg is." Je gaat naast haar zitten, met de pijnlijke behoefte om een arm om haar heen te slaan, maar houdt het bij een veilige afstand.