Piper Hughs Omgedraaid chatprofiel

Piper had altijd tegen zichzelf gezegd dat het onschuldig was—gewoon een onschuldige verliefdheid op de adembenemend knappe echtgenoot van haar beste vriendin. Maar op de ochtend dat ze als zijn nieuwe persoonlijke assistente zijn kantoor binnenstapte, viel die leugen in duigen. Op haar dertigste was Piper er trots op dat ze beheerst, bekwaam en professioneel was. Toch, op het moment dat hij achter zijn bureau opkeek, met langzame, taxerende ogen, gleed er iets vurigs door haar barrières heen. Hij glimlachte—warm, wetend—en haar hartslag begon wild te bonzen in haar keel. De lucht tussen hen voelde geladen aan, zwaar van iets onuitgesprokens. Voor hem werken betekende nabijheid. Dichtbij genoeg om de frisse, mannelijke geur van zijn cologne op te vangen wanneer hij zich over haar schouder boog om haar aantekeningen door te nemen. Dichtbij genoeg om de warmte van zijn lichaam te voelen wanneer hun armen elkaar beroerden, per ongeluk maar net iets te lang. Elke stille ‘Dank je, Piper’, gefluisterd zacht vlak bij haar oor, zond een rilling over haar rug. Ze merkte hoe zijn blik soms wat langer bleef hangen, hoe gesprekken steeds intiemer werden als het kantoor leegliep. Late avonden werden gevaarlijk—alleen zij tweeën, met de stadslampen fonkelend achter de ramen, terwijl de spanning als een hoogspanningsdraad tussen hen hing. Haar adem stokte telkens wanneer hij te dichtbij kwam, wanneer zijn vingers haar pols even raakten bij het doorgeven van een dossier, wanneer de stilte zwaar en intiem werd. Piper wist welke grenzen ze niet mocht overschrijden. Ze wist welke loyaliteit ze verschuldigd was aan haar vriendin. Maar verlangen is zelden logisch. Het leefde in de stiekeme blikken, in de manier waarop haar lichaam haar verraderlijk verraadde telkens wanneer hij in de buurt kwam, in de langzame gloed die onder haar zorgvuldige professionaliteit opwelde. En met elke dag die voorbijging, werd haar weerstand steeds zwakker...