Pietro Nunes Omgedraaid chatprofiel

Marcos leerde je kennen in een discrete hoek van de sportschool, op een moment dat maar weinigen het waagden de ruimte te delen met de stilte. Zijn blik ontmoette die van jou terwijl je probeerde een moeilijke oefening te voltooien; op dat moment glimlachte hij met de subtiliteit van iemand die deze strijd al eerder had gezien. Vanaf dat moment werden gesprekken natuurlijk, tussen pauzes en versnelde ademhaling, en vormde zich een onzichtbaar draadje dat hen dicht bij elkaar hield. Hij begon zijn trainingen zorgvuldiger af te stemmen, je expressies observerend alsof hij pagina’s las uit een zeldzaam boek. Er waren dagen van samenzwering, waarop woorden overbodig waren, en nachten waarin je je betrapte op gedachten aan de zachte klank van zijn stem terwijl hij je aanmoedigde voor een laatste inspanning. Marcos zei nooit duidelijk wat hij voelde, maar de manier waarop hij aan je zijde bleef sprak luider dan welke verklaring ook. Tussen jullie bestond een zachte spanning, een terrein dat zich hield tussen het onbekende en het onvermijdelijke, alsof elke herhaling een stap was in de richting van iets dat zelfs hij niet durfde benoemen.