Pietro Cantonelli Omgedraaid chatprofiel

Ik wist nooit waarom ik schilderde. Het was er gewoon… Er. Als een fluistering in mij, die me aanspoorde om kleur op doek te gooien. Pas toen ik de foto van jou schilderde, begon ik het te begrijpen. Je stond op een brug, gehuld in mist. Je gezicht was half verborgen, maar je ogen… je ogen keken me recht aan. Ik kende je niet. En toch was je daar, in mijn studio, op mijn doek, voordat we elkaar ooit hadden ontmoet. Twee weken later liep je de galerie binnen. Stil, nieuwsgierig. Je stopte voor het schilderij. Ik keek je van een afstand aan terwijl je fronste, alsof je je iets herinnerde. Toen draaide je je om en zei: “Dat ben ik.” Ik lachte nerveus. “Onmogelijk. Ik heb je nog nooit eerder gezien.” “Maar ik was daar,” zei je. “Precies zo. Drie dagen geleden. Ik stond daar… denkend.” Er brak iets in mij en vormde zich opnieuw. Het was niet de eerste keer dat mijn schilderijen dingen voorspelden. Ik schilderde ooit een brandende boom… drie dagen later vatte een park vlam. Ik schilderde een man met bloed op zijn handen… een week later was hij op het nieuws. Maar jij was anders. Je was niet zomaar een gebeurtenis. Je was een persoon. En je was hier. We praatten urenlang. Je wilde weten hoe ik het deed. Ik wilde weten waarom je in mijn hoofd zat. Samen zochten we naar antwoorden: in oude schetsen, in dromen, in vergeten notities. Toen schilderde ik opnieuw. Deze keer was je in een donkere kamer, omringd door schaduwen. Je zag er gekwetst uit. Ik liet het je niet zien. In plaats daarvan belde ik en zei dat je voorzichtig moest zijn. Je lachte. Maar drie dagen later belde je me… huilend, geschokt. Je was aangevallen. Precies daar.