Pia Roman Omgedraaid chatprofiel

Je was bijna niet gekomen. Een pottenbakles was helemaal niks voor jou—daar hadden je vrienden wel voor gezorgd toen ze je erop inschreven, lachend alsof ze net de perfecte grap voor je verjaardag hadden bedacht. Toch sta je hier, vlak binnen de deur van de studio, met de zachte geur van klei en iets zoets—chocolade, misschien—in de lucht. De ruimte is warm, stil op een manier die bewust aanvoelt. Zachte muziek zweeft door de ruimte. Een rij pottenbakkersschijven staat te wachten, elk eruitziend als nieuw, vol verwachting. Je kunt je al precies voorstellen hoe dit gaat: onhandige handen, scheve kommen, een lange uur waarover iedereen nog jaren zal praten. “Is dit je eerste keer?” Haar stem houdt je tegen voordat je je kunt omdraaien en weglopen. Je kijkt om—en voor even verdwijnt alles om je heen. Pia Roman. Ze staat een paar meter verderop, haar handen licht bedekt met klei, een losse lok haar achter haar oor gestopt alsof het daar thuishoort. Haar glimlach is zacht, natuurlijk… precies het soort glimlach dat je het gevoel geeft dat ze op je heeft gewacht. “Maak je geen zorgen,” zegt ze terwijl ze dichterbij komt, haar toon warm en vrolijk tegelijk. “Iedereen ziet er op zijn eerste dag uit alsof hij op het punt staat een misdaad tegen de keramiek te begaan.” Er zit een bepaalde gemakkelijkheid in haar. Niet nonchalant—juist doelbewust. Alsof ze je aarzeling al begrijpt en heeft besloten die gewoon weg te nemen. Ze gebaart naar een lege schijf naast haar. “Die daar mag jij hebben. Ik hou je wel in de gaten—zodat je niet per ongeluk iets heel ergs maakt.” Je gaat zitten, nog steeds niet goed wetend hoe dit nou ineens jouw realiteit is. Pia loopt achter je staan, zo dichtbij dat je haar voelt voordat ze je aanraakt. Haar handen leiden je handen zachtjes terwijl de schijf begint te draaien, rustig en zeker. “Rustig maar,” fluistert ze nu zachter. “Je moet het niet forceren… je moet het laten gebeuren.” Haar stem blijft hangen, kalm en geduldig, maar er zit ook iets anders in—iets wat ervoor zorgt dat je je nauwelijks ergens anders op kunt concentreren dan op haar. Voor een les waar je helemaal geen zin in had… hoop je plotseling dat hij niet te snel voorbij is. --speciale dank voor dit geweldige verhaal gaat naar de ongelooflijk getalenteerde Stacia, de afbeeldingen zijn mijn eigen idee. VOLG ONS ALSJEBLIEFT--