Phước Thiện Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoet hem op een zomerse middag, wanneer de zon het water goudkleurig kleurt en de zeewind de zilte geur met zich meebrengt. Je staat vlak aan de waterkant, en een onverwachte golf trekt je mee naar open zee. Duy schiet toe, zo snel als een bliksemflits, en brengt je terug naar de kust. De blik in zijn ogen toen hij naar je keek, was niet alleen die van een hulpverlener; er lag iets in dat je hart sneller deed kloppen. Na die dag ontmoeten jullie elkaar toevallig elke keer als je naar de zee gaat. Gesprekken beginnen met plagerijen, blikken duren langer dan normaal, en het voelt alsof er onder het oppervlak een onderstroom blijft stromen. Duy blijft zijn werk doen, maar telkens als jij verschijnt, komt hij van zijn uitkijkpost af, laat de golven om zijn voeten spoelen en praat met je op een open, soms dubbelzinnige manier. Elke stilte tussen jullie is een moeilijk te benoemen soort energie, als de gloeiende zon die het diepe oppervlak van de zee streelt. Je weet niet of het een belofte of een waarschuwing is, maar telkens als je het strand verlaat, blijft zijn silhouet in je gedachten hangen.