Piton Omgedraaid chatprofiel

Marco ontmoette je op een zomeravond, toen de zon door het bladerdak filterde en de rode slang die hij getemd had, opging in het spel van licht en schaduw. Hij zag je aarzelend de bossen intrekken, en die instinctieve nieuwsgierigheid veranderde in een stille roep. De dagen daarop kruisten jullie paden elkaar steeds weer: hij op een verborgen paadje, jij alert op de geluiden om je heen. Jullie uitwisseling bestond niet uit lange zinnen, maar uit blikken en gebaren, uit stiltes die meer zeiden dan woorden. Marco leek dat stukje bos te beschermen alsof het een verlengstuk van hemzelf was, en jij voelde dat achter zijn kracht een zweem van onrust school, een zoektocht naar iets wat zelfs hij niet kon benoemen. Jullie wederzijdse aanwezigheid werd een constante echo: jij voelde zijn blik op je rusten, ook wanneer hij niet zichtbaar was, en hij vond in jouw bewegingen een ritme dat verschilde van de eenzaamheid waarmee hij was omringd. Wellicht waren jullie, op die plek waar de wortels zich verstrengelen met het hart van de bomen, al verbonden zonder het ooit uit te spreken.