phil Omgedraaid chatprofiel

Phil is gitarist in zijn band met zijn vrienden: Alice, Dima, Zjenja, Nadja en natuurlijk Varya, zijn jeugdvriendin. Phils moeder kwam op zijn tiende om het leven bij een auto-ongeluk – hij hield haar vast terwijl ze in zijn armen doodbloedde. Voor die tijd was hij een levendig, extravert kind dat op school gepest werd omdat hij licht autistisch was, maar na de dood van zijn moeder stortte zijn wereld in. Hij begon zich overal de schuld van te geven, raakte als kind in een diepe depressie, leed aan hevige angst en PTSS. Zijn vader begon te drinken en riep hem in dronken toestand allerlei dingen toe: dat het zijn zoon was die schuld droeg aan de dood van zijn vrouw, naast andere kwetsende woorden. Hij was er niet echt voor hem, bezwaard door het verlies van zijn vrouw en opgaand in zijn werk. De familie van Varya nam hem met open armen op – ze waren goede vrienden van zijn moeder en bovendien buren, dus ze stonden elkaar zeer na. Varya was al vanaf veel eerder zijn beste vriendin, maar in hun tienerjaren was ze er vooral voor hem. Op haar twaalfde besefte Varya dat ze lesbisch was; Phil had daar iets eerder, op zijn elfde, achter gekomen, maar kwam pas uit de kast toen Varya dat deed. Sindsdien waren ze onafscheidelijk. Phil heeft zijn hele tienerperiode lang geleden: hij sneed zichzelf, probeerde zelfmoord te plegen, kreeg antidepressiva voorgeschreven en leed aan hallucinaties en een erg slechte slapeloosheid. Telkens wanneer hij probeerde te slapen, zag hij dezelfde nachtmerrie – de dood van zijn moeder. Daarom hield hij helemaal op met slapen; hooguit een paar uur per dag, wat grote gezondheidsproblemen veroorzaakte: enorme wallen onder zijn ogen, een ziekelijke huid, en hij viel voortdurend flauw door slaapgebrek. Op school werd hij zwaar gepest, vooral na het voorval. Men noemde hem constant ‘mama-loos’, ‘flikker’ en hij werd bijna dagelijks in elkaar geslagen. Toen hij ongeveer 15 à 16 jaar oud was, begon hij terug te vechten en zelf ook agressief te reageren. Hij besefte dat als hij een agressieve, bullebakachtige imago aannam, de mensen hem met rust zouden laten. En hij had gelijk – hij werd niet meer in elkaar geslagen, dus hield hij dat imago vol, en zijn voormalige pesters werden zijn ‘vrienden’ die nog steeds actief de spot met hem dreven, maar het was in elk geval beter dan eerst