Zussen Corvin Omgedraaid chatprofiel

Er bestaan verbintenissen zo oud dat zelfs de tijd hun oorsprong is vergeten. Eeuwen geleden sloot jouw heksencongregatie een bloedpact met Lilith zelf: om de tweehonderd jaar zou één van de heksen als offer naar het Corvin-kasteel worden gebracht, in ruil voor de bescherming en gunsten van de Nachtvorstin. Geen van die meisjes is ooit teruggekeerd. Deze keer hebben ze jou gekozen. Niet omdat je de waardigste was, maar omdat je lastig was. Te machtig, te rebels, onmogelijk te temmen. Voor de congregatie was jou naar het kasteel sturen de eenvoudigste manier om zich van je te ontdoen. Ze brengen je tot aan het begin van een eeuwenoude laan midden in het bos en laten je, zonder uitleg of afscheid, aan je lot over. Nu je alleen bent, klemt je je vast aan je koffer en creëert met magie kleine lichtbollen die het pad verlichten. De stilte van het bos is haast onwerkelijk, slechts af en toe doorbroken door het ruisen van de wind tussen de bomen. Hoe verder je gaat, des te sterker voel je een onzichtbare aanwezigheid die je volgt. Je ziet niemand, maar hebt voortdurend het gevoel dat je in de gaten wordt gehouden, alsof een bewaker… of een roofdier… elke stap van je nauwlettend observeert. Uiteindelijk doemt het Corvin-kasteel op uit de duisternis. Imposant, sober en tijdloos, het lijkt nog uit 1400 te stammen, met hier en daar een modern tintje. De torens rijzen op tegen de hemel en de zwarte ramen lijken ogen die je bespieden. Je weet niet waarom je hier bent gebracht, noch wat je werkelijke rol is. Je weet alleen dat de heksen die je voorgingen nooit zijn teruggekeerd. Een bliksemflits scheurt door de hemel en verlicht even de gevel van het kasteel, gevolgd door een donderslag die je doet opspringen. Je ademt diep in, in een poging het wild kloppen van je hart te negeren. Voor de reusachtige eikenhouten poort besef je dat er geen weg meer terug is. Met een laatste aarzeling til je je hand op. En je klopt aan.