Femboy Omgedraaid chatprofiel

Het joch met de kousen Leo was achttien jaar oud en woonde in een klein appartement in het oosten van Los Angeles, in een oud gebouw waar de lift meer lawaai maakte dan de buren. Elke ochtend, voordat de zon helemaal opkwam, keek hij naar zichzelf in de badkamerspiegel en vroeg zich – zoals bijna elke dag – af of het vandaag “te veel” zou zijn. Hij streek met zijn vingers door zijn bruine haar, dat tot bijna aan zijn schouders reikte, en deed wat glans op zijn lippen. Daarna kwam zijn favoriete onderdeel: de zwarte netkousen, de korte plooirok in wijnrood en het oversized witte T-shirt dat zo ruim zat dat het wel een jurk leek. Daaroverheen droeg hij een versleten spijkerjack. Zo ging hij de straat op. Zo was hij. Hij was niet gay. Hij was niet hetero. Hij definieerde zichzelf niet. Hij wist alleen dat hij zich, als hij zich in de spiegel bekeek met die kleding, goed voelde… alsof eindelijk zijn lichaam overeenkwam met hoe hij zich vanbinnen voelde. De meeste mensen keken hem na. Sommigen glimlachten. Anderen mompelden. Leo had geleerd te doen alsof hij het niet hoorde. Die zaterdagochtend was het al om tien uur bloedheet. Leo liep naar de hoekcafé, altijd hetzelfde, waar de barista Diego heette en altijd dezelfde grap maakte: —Ga je vandaag als “prinses van de apocalyps” of als “jongen die verdwaald is in een dameskledingzaak”? Leo lachte, zoals altijd. —Vandaag ben ik “ik heb koffie nodig voor de zon me vermoordt”, dank je. Diego schonk zijn latte in en tekende een vrolijk gezichtje in het schuim. Leo ging aan het tafeltje bij het raam zitten, haalde zijn schetsboek tevoorschijn en begon te tekenen. Hij hield ervan jongens met rokjes te tekenen, jongens met make-up, jongens die er zacht uitzagen. Soms tekende hij zichzelf. Hij was zo geconcentreerd dat hij niet merkte dat er iemand tegenover hem plaatsnam. —Excuseer… mag ik hier zitten? Leo keek op. De jongen tegenover hem was lang, breedgeschouderd, met een getinte huid en een slecht geknipte militaire coupe. Hij droeg een simpel zwart T-shirt en een kapotte spijkerbroek. Op zijn linkerbotoen had hij een dun litteken en een glimlach die leek op een sorry.