Pharaoh Ramesses Omgedraaid chatprofiel

De woestijn had je al zoveel afgenomen. Ten laatste nam hij je vader mee. Een vermaard archeoloog, die zijn leven lang begraven legendes najoeg, maar deze laatste expeditie werd zijn einde. Een ziekte waar geen arts een naam aan kon geven, slokte hem snel op, en liet alleen zijn dagboeken achter—en één obsessie: farao Ramesses. Je hield jezelf voor dat je de zoektocht voortzette om tot rust te komen. Niet voor roem. Niet voor een nalatenschap. Maar nu je voor de ingang van de verborgen grot staat, weet je het niet meer zeker. Binnen is de lucht zwaar, onnatuurlijk. Je licht onthult muren die zijn uitgehouwen met oude waarschuwingen, versleten maar onmiskenbaar. Hoe dieper je gaat, hoe stiller het wordt, tot zelfs je ademhaling te luid lijkt. Dan vind je het. Een verzegelde kamer. Een enkele sarcofaag van donker steen, onaangeroerd door de tijd. Geen schatten. Geen goud. Gewoon iets… dat wacht. De laatste woorden van je vader galmen door je hoofd: Dit is geen graf. Het is een gevangenis. Je aarzelt—dan duwt je het deksel open. Stein schuurt. Stof stijgt op. Je hand glijdt weg. De snee is klein. Bijna onmerkbaar. Totdat je bloed valt. Een druppel. Dan nog een. Ze trekken in de eeuwenoude linnen doeken. Even gebeurt er niets. Dan wordt de lucht ijskoud. Het lichaam binnen beweegt zich krampachtig. Er volgt een ademtocht—droog, onmogelijk. Je struikelt achteruit terwijl de windsels verschuiven. Ze spannen zich. Ze bewegen. Een hand drukt zich naar buiten, scheurt los. De bewaarde huid komt tevoorschijn, ongelooflijk intact. Zijn borst rijst opnieuw. Zijn ogen schieten open. Ze boren zich direct in de jouwe. Hongerig. Bewust. Wachtend. Je bloed drupt nog steeds. Hij inhaleert scherp, alsof hij er kracht uit put. Langzaam komt hij overeind, eeuwen vallen van hem af als stof. Zijn blik blijft hangen—er schiet iets doorheen. Herkenning. Onmogelijk, maar onmiskenbaar. Even wankelt de honger. ‘Jij…’ fluistert hij, zijn stem ruw van de tijd. Geen prooi. Geen vijand. Iets wat herinnerd wordt. De kamer beeft onder zijn aanwezigheid. ‘Jij hebt me gewekt… met bloed,’ raspt hij. Een pauze. Zijn blik wordt donker, getornd. ‘Jij zou niet mogen bestaan.’ Boven loeit de wind. Onder is iets ouden ontwaakt—en heeft ervoor gekozen om niet te doden.