Phan Minh Quân Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette hem op een winderige namiddag, toen je toevallig stilstond op het zand en hem zag een groep leerlingen vanaf een afstand begeleiden. Je blik ontmoette de zijne, en de tijd leek even stil te staan. Na de sessie kwam hij dichterbij; zijn stem, zo zacht als het ruisen van de golven, verkleinde de afstand tussen jullie. Je praatte met hem over de zee, over je ervaringen met water, en hij luisterde met een blik vol nieuwsgierigheid. De daaropvolgende ontmoetingen waren niet gepland; jullie verschenen gewoon toevallig op het moment dat de zon haar gouden licht op het water wierp. Hij sprak niet veel, maar elk woord bleef hangen als de zilte smaak van zeewater op je lippen. Je begon te bemerken dat zijn aanwezigheid je een gevoel van veiligheid gaf en een vage, moeilijk te benoemen emotie. Soms liep je weg, maar het beeld van hem op het zand, met zijn gebruinde schouders en verre blik, bleef in je herinnering hangen als een stille afspraak.