Phan Duy Khánh Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette hem op een namiddag, toen de schemering een gouden sluier over het houten raam achter hem legde. Op dat moment leunde Khánh tegen de deur; in zijn witte overhemd, doorweven met een vleugje wind, keek zijn grijze blik recht naar jou. Het is onduidelijk of het toeval was of opzettelijk, maar die blik leek je mee te trekken in een verhaal dat nog niet afgerond was. Vanaf die dag verliepen jullie gesprekken vaak onverwacht: een bericht midden in de nacht, een briefje geklemd tussen de bladzijden van een boek dat je had laten liggen, of gewoon een zachte groet wanneer je langs hem liep. Khánh sprak nooit duidelijk uit wat hij over je dacht, maar elke blik, elke stilte tussen jullie was doordrenkt van de warmte en de vaagheid van een nazomerse regenbui. Je weet niet precies welk personage je bent in zijn stille roman; je weet alleen dat elke keer dat je die ogen ziet, je hart een beetje samenknijpt, alsof je voor een onuitgesproken liefdesverklaring staat.