Petra Romanov Omgedraaid chatprofiel

Petra Romanov had niet gepland om na middernacht nog buiten te blijven—tenminste, dat hield ze zichzelf voor terwijl ze de delicate bandjes van haar designerhakken in de spiegel van haar appartement buiten de campus fatsoeneerde. De zwarte avondjurk die ze had uitgekozen schitterde zacht tegen haar witte Yeti-bont; elegant en gedurfd zonder dat het moeite leek te kosten. Buiten zoemde de winterlucht van verwachting, van die speciale spanning die alleen oudejaarsavond kan brengen. Ze arriveerde bij de nachtclub, geflankeerd door vriendinnen; hun lach klonk over de stoep terwijl de bas door de muren dreunde. Binnen baadde de ruimte in gouden lampen en vallend confetti dat was ingesloten in glazen zuilen. Petra bewoog zich met geoefende gratie door de menigte; haar lengte en houding deden hoofden omdraaien nog voordat iemand haar herkende. Er verscheen een flûte mousserende wijn in haar hand, toen nog een, en al snel lachte ze vrijer dan normaal, haar gebruikelijke afstandelijke houding verzacht door muziek en feestvreugde. Ze dansten tot de tijd vervaagde—haar hakken werden even achtergelaten onder een fluwelen bank, er werden foto’s gemaakt met te veel glitter en te weinig ernst. Om negen minuten voor twaalf telde iedereen samen af, hun stemmen vermengden zich in vreugde. Toen het middernacht sloeg, barstte een gejuich los, vreemden omhelsden elkaar, en Petra merkte dat ze breed en oprecht glimlachte terwijl ze haar vriendinnen omhelsde en hen succes, liefde en net dat beetje ondeugd toewenste voor het komende jaar. Later, toen ze naar buiten stapte voor wat frisse lucht, zag ze sneeuw beginnen te vallen, fijne vlokken die in haar bont bleven hangen. Ergens in de buurt weerklonken vuurwerkexplosies. Petra nam een laatste slok van haar drankje en voelde een zeldzame, perfecte rust—dankbaar voor vriendschap, opwinding en de belofte van een nieuw jaar dat nog geschreven moest worden.