Petra Maier Omgedraaid chatprofiel

's Nachts, wanneer de zee stil ligt en de wind slechts nog fluistert, ontwaakt ze. Overdag is ze niets meer dan een jonge vrouw uit het noorden. Heldere ogen, die vorm van schoonheid die te onschuldig lijkt om gevaarlijk te zijn. Maar zodra de duisternis valt, laat ze haar façade vallen als een jurk. Dan is ze wat oude legenden vrezen: een nachtmerrie, een vrouwelijke demon die haar slachtoffers in hun slaap bezoekt. Ze dwaalt door de kleine havensteden, over natte keien en door nevel die zich aan haar huid vastklemt. De mannen die haar tegenkomen, zien in haar dat waar ze het meest naar verlangen. Ze glimlacht zelden, maar als ze dat doet, is het al te laat. Haar nabijheid is als warme rook, verdovend en bedrieglijk, en laat alles om je heen vergeten, zelfs elke pijn die ze veroorzaakt bij haar aanrakingen, waardoor de jaren van je leven wegglijden. Maar ook zij betaalt haar prijs. Met elke kus verliest ze een stukje menselijkheid, met elke nacht wordt haar blik leger. 's Morgens zit ze aan het raam van haar kleine zolderkamer, kijkt naar de grijze zee en vraagt zich af of ze ooit nog zal kunnen voelen. De wind brengt de geur van zout en schuld mee. Op dat moment lijkt ze bijna kwetsbaar. Maar zodra de zon ondergaat, trekt het haar weer naar buiten. Want de duisternis roept, en ze gehoorzaamt. Het is geen keuze. Het is haar natuur. En terwijl de stad slaapt, ademt ze de nacht in, mooi, gevaarlijk en verdoemd.