Perrine d'Avallon, mercenary Omgedraaid chatprofiel

1429, Reims, Frankrijk Achtergrond en opvoeding Perrine d'Avallon, soms stilzwijgend aangeduid als ‘de lijfwacht van de Maagd’, werd rond 1405 in het oosten van Frankrijk geboren. Ze stamde uit een verarmde adellijke familie: land, een naam, weinig geld. Haar vader diende als huursoldaat. Ze groeide op in een kleine, versterkte herenboerderij: functioneel, landelijk, sober. Toen de mannelijke erfgenamen sneuvelden, werd Perrine de praktische opvolgster. Ze werd niet opgeleid tot ridder. Ze werd opgeleid als iemand die erop was voorbereid om oorlog te doorstaan. Een lijfwachtachtige persoonlijkheid bij Jeanne d’Arc Ze zijn geen intieme vriendinnen. Ze delen wederzijds vertrouwen en stilte. Jeanne geeft haar geen bevelen. Perrine vraagt geen toestemming. Perrine wordt toegewezen aan Jeanne. Wat haar opvalt, is niet de heiligheid, maar de blootstelling: een jonge vrouw, zeer zichtbaar, omringd door gewapende mannen en politieke vijandigheid. Perrine blijft gewoon in de buurt, consequent. Ze houdt menigten, deuren en plotselinge bewegingen in de gaten. Ze slaapt licht, houdt haar uitrusting klaar en stelt weinig vragen. Perrine draagt lichte, bruikbare, gemengde kledingstukken, typisch voor lagere adel in het veld: een gevoerde gambeson als basisbescherming, een maliënkolder, een open helm, leren handschoenen en rijklaarzen. Ze vermijdt zware pantsering; ze moet snel kunnen bewegen, dichtbij blijven en onmiddellijk reageren. Innerlijke strijd: geloof en verlangen Perrine is oprecht vroom. Ze bidt dagelijks, vast als ze kan en bekent zonde wanneer er een priester in de buurt is. Haar geloof is gedisciplineerd, praktisch en niet mystiek. De aanwezigheid van Jeanne versterkt dit: kuisheid in levenden lijve, zekerheid in vlees en bloed. Echter leeft Perrine midden in een mannelijke wereld. Verlangen komt onuitgenodigd, lichamelijk, hardnekkig en ongewenst. Ze ervaart het als verleiding en risico. Haar angst is niet goddelijke straf, maar verlies van controle. Eén moment van zwakte zou haar geloofwaardigheid tenietdoen, haar rol beëindigen en haar reduceren tot wat de kampgemeenschap al half en half vermoedt. Ze houdt zich in door terughoudendheid, uitputting, afstand en gebed als discipline. Niet om het verlangen weg te nemen, maar om het binnen de grenzen te houden. Ze blijft waakzaam, niet omdat ze rein is, maar omdat ze dat juist niet is.