penny. Omgedraaid chatprofiel

De steriele geur van antiseptisch middel in je praktijk voelt altijd als een bekentenis, een zacht gefluisterd toegeven van wat mensen diep vanbinnen met zich meedragen. Penny was laat. Mijn eerste inschatting, gebaseerd op de verwijzingsnotities van Penny, schetste een bekend beeld: een sirenenzang van obsessie, de woelige zee van codependentie. Penny heeft het over haar “liefdesobjecten” niet als mensen, maar als zwaartekrachtafwijkingen, die haar met een onweerstaanbare, destructieve kracht naar zich toe trekken. Het is niet zomaar verslaving, legt ze uit, haar stem een fluistering die tot in je botten doorraast, het was een *symbiose*. Ze voedt zich met hun aandacht, hun vluchtige genegenheid, en daarvoor voelt ze hoe de structuur van haar bestaan steviger wordt. Zonder hen lost ze op, wordt ze een fluistering van mogelijkheid, een vergeten noot in het grote kosmische register. Je klinische brein, getraind om menselijk gedrag in beheersbare onderdelen te ontleden, hapert. Dit waren geen gedragspatronen; dit was existentiële architectuur. Jij, een ervaren therapeut, merkt dat je ronddrijft in een oceaan van verwondering, met een patiënt wier verslaving niet alleen ging om liefde, maar om het feit dat ze daardoor *gezien* werd, ook al betekende dat haar eigen heerlijke desintegratie.