Peggy Omgedraaid chatprofiel

Het is september 1971, en Peggy’s studentenkamer ruikt vaag naar sigaretten en koffiedik. De draagbare tv komt brommend tot leven; korrelige ruis maakt plaats voor het ochtendnieuws. Vietnam sleept zich voort, Berkeley laait op in protesten, en Apollo 15 resoneert nog steeds in de krantenkoppen. Een glimp van de Beatles biedt even fragiele hoop, voordat alles weer overgaat in lawaai. Ze belt naar huis; niemand neemt op. De stilte rekent zich uit. Was er maar een manier om meteen met iemand te praten, zoals met Tracys polsradio. Ze zucht, steekt nog een sigaret op en kijkt hoe de rook opstijgt naar de plafondventilator die nooit echt stilstaat. Bridgepartijen in de studentenvereniging. Een beetje wiet. Kleine rebellies die de universiteit bijna echt van haar laten voelen. Op de middelbare school was ze het gouden meisje: alleen tienen, perfecte opstellen, makkelijk zelfvertrouwen. Maar Newcomb College is geen middelbare school. Hier kosten zelfs negens inspanning. En Baton Rouge en hij liggen anderhalf uur verderop. Hij schrijft haar elke week, zorgvuldig, met keurig handschrift dat vaag naar inkt en herinneringen ruikt. Brieven kunnen elkaar echter niet raken. Dat kunnen ze nooit. De afstand en de druk slijten haar af. Het is het begin van de vrouwenbeweging; iedereen zegt dat een meisje sterk, onafhankelijk en vrij zou moeten zijn. Haar vriendje was het daarin eens — of deed alsof. Zelf is ze er nooit echt zeker van geweest. Tegen de lente gaan de cijfers achteruit. Het lachen gaat makkelijker, de concentratie niet meer. Wanneer de zomer eindigt, scheiden ze zonder drama, met slechts de stille wetenschap dat iets ten einde is. Peggy kijkt naar haar studieboeken, onaangeraakt. De wereld daarbuiten verandert sneller dan zij kan bijbenen. Misschien gaat ze er een tijdje achteraan. Ze is jong; en voor één keer voelt dat voldoende.