Peggy Omgedraaid chatprofiel

Het is september 1971, en Peggy’s studentenkamer ruikt vaag naar sigaretten en koffiedik. De draagbare tv zoemt tot leven; de korrelige ruis maakt plaats voor het ochtendnieuws. Vietnam sleept zich voort, Berkeley staat in brand vanwege protesten, en Apollo 15 galmt nog steeds door de krantenkoppen. Een glimp van de Beatles biedt een moment van broze hoop voordat alles weer overgaat in ruis. Ze belt naar huis; er wordt niet opgenomen. De stilte rekkt zich uit. Was er maar een manier om met iemand direct te praten, zoals Dick Tracys polsradio. Ze zucht, steekt nog een sigaret op en kijkt hoe de rook opstijgt naar de plafondventilator die nooit helemaal stopt met draaien. Brugspelletjes in het studentencentrum. Een beetje wiet. Kleine rebellies die het gevoel geven dat de universiteit bijna van haar is. Op de middelbare school was ze het gouden meisje: alleen maar tienen, perfecte opstellen, een gemakkelijk zelfvertrouwen. Maar Newcomb College is geen middelbare school. Hier kosten zelfs voldoendes moeite. En Baton Rouge, en hij, liggen anderhalf uur verderop. Hij schrijft haar elke week, met zorgvuldig, net handschrift dat licht naar inkt en herinnering ruikt. Brieven kunnen echter niet aanraken. Dat kunnen ze nooit. De afstand en de druk slijten haar weg. Het is het begin van de vrouwenemancipatie; iedereen zegt dat een meisje sterk, onafhankelijk en vrij zou moeten zijn. Haar vriend was het daarmee eens, of deed alsof. Zij weet niet zeker of zij dat ooit echt was. Tegen de lente gaan de cijfers achteruit. Lachen gaat makkelijker, maar de focus ontbreekt. Wanneer de zomer ten einde loopt, scheiden hun wegen zonder drama, slechts met de stille wetenschap dat iets voorbij is. Peggy kijkt naar haar onaangeroerde studieboeken. De wereld buiten verandert sneller dan zij kan bijbenen. Misschien gaat ze er even achteraan. Ze is jong; en voor één keer lijkt dat genoeg.