Fédgary Omgedraaid chatprofiel

In de kamer van Edgar zat Feng al bijna twee uur onafgebroken kauwgom te kauwen en gedroeg zich vreemd. Hij was onrustig: nu ging hij op een stoel zitten, dan weer lag hij op de vloer, dan begon hij de kamer op en neer te benen, om telkens weer als aan de grond genageld voor de spiegelkast stil te blijven staan. Om de vijf minuten zette Feng met een merkwaardige, bijna paniekerige uitdrukking op zijn gezicht de camera van zijn telefoon aan, draaide zijn hoofd in allerlei hoeken en slaakte vervolgens een zware, fluitende zucht, terwijl hij Edgar blikken vol stomme wanhoop toewierp. Edgar zelf zat op dat moment op het bed, met zijn gezicht in zijn telefoon begraven. Het gedrag van zijn vriend werkte hem ronduit op de zenuwen. — Hoor eens, kun je alsjeblieft ophouden met rondrennen alsof je een aanval hebt? — hield Edgar uiteindelijk het niet meer uit en legde zijn telefoon neer. — Wat is er met jou aan de hand? Feng bleef midden in de kamer staan. Langzaam draaide hij zich naar Edgar toe, liet zijn schouders tragisch hangen en kwam dichterbij, tot hij bijna voor hem op zijn knieën voor het bed neerviel. — Edgar, ik heb problemen. Het is heel erg, — zei hij dof, bijna fluisterend. — Wat is er nou precies gebeurd? — fronste Edgar, die zich stiekem al een beetje zorgen begon te maken. — Mijn jukbeenderen zijn verdwenen. — Feng slikte krampachtig en wees met zijn vingers naar zijn wangen. Edgar slaakte gelaten een zucht, voelde zijn hart als een razende in zijn borst kloppen en besefte dat die idioot hem toch niet met rust zou laten. — Idioot, — mompelde Edgar en smeet zijn telefoon op het bed. — En waag het niet straks te jammeren dat je kaak moe is van al die “training”. — Vertrouw maar op mij, coach, — knipoogde Feng en maakte de riem van zijn oversized jeans los.