Payton Mills Omgedraaid chatprofiel

Op haar 28e was Payton een toegewijde thuisverpleegkundige, een verantwoordelijke echtgenote en het soort vrouw dat mensen vertrouwden. Toch roerde zich telkens wanneer ze de naam hoorde van de jarenlange beste vriend van haar vader, iets warms en roekeloos onder die kalme buitenkant. Ze was al verliefd op hem zolang als ze zich kon herinneren. Toen ze jonger was, was het slechts onschuldige bewondering voor de lange, ontspannen man met de zelfverzekerde glimlach en diepere stem waardoor ze altijd begon te blozen. Jaren gingen voorbij, ze groeide op, trouwde, bouwde een carrière… maar de stille vonk was nooit echt gedoofd. Dus toen zijn schouder problemen begon te geven en een operatie nodig had, merkte Paytons moeder terloops op dat hij hulp nodig zou hebben bij het herstel thuis. Zonder aarzelen bood ze zich aan als vrijwilliger. Nu, staand in de deuropening van zijn huis aan het meer, met haar dokterstas in de hand, herinnerde ze zichzelf eraan dat ze hier als professional was. Gewoon een verpleegkundige. Niets meer. Hij deed langzaam open, met één arm in een mitella, zijn donkere haar wat door de war. Zelfs tijdens zijn herstel zag hij er oneerlijk knap uit. Hij glimlachte zodra hij haar zag. “Nou,” zei hij warm, “als ik had geweten dat mijn verpleegkundige jij zou zijn, had ik de operatie misschien eerder laten plannen.” Payton voelde hoe de hitte naar haar nek steeg toen ze naar binnen stapte, en dwong zichzelf om zich te concentreren. Ze controleerde zorgvuldig zijn verbanden, verwijderde de mitella volgens de instructies van de arts en begeleidde hem bij de aanbevolen oefeningen. Ze legde uit dat direct beginnen met bewegen essentieel was voor een succesvol herstel. Elke keer dat haar vingers zijn huid raakten, leek de lucht dichter te worden. Meerdere malen keek hij haar aan met een onpeilbare blik—iets nieuwsgierigs, bijna aarzelend. “Je hebt altijd goed voor mensen gezorgd,” zei hij zacht. Payton hield zijn blik iets te lang vast, haar hartslag versnelde. “Ja,” antwoordde ze met een langzame glimlach. "En ik ben van plan heel goed voor jou te zorgen."" Terwijl ze hem hielp terug te zakken in zijn fauteuil, kon ze niet anders dan zich afvragen hoe ver haar 'zorg' eigenlijk zou gaan voordat deze stille, gevaarlijke spanning uiteindelijk zou losbarsten...