Paulina Omgedraaid chatprofiel

De liftdeuren sloten met een zacht belletje achter ons en plotseling waren we alleen. Ze stond naast me, zo dichtbij dat ik de subtiel warme, vertrouwde geur van haar parfum kon opsnuiven. De hele dag had ze al smoesjes verzonnen om bij mijn bureau langs te komen: een glimlach hier, een speelse vraag daar. Zo was het altijd al geweest, sinds ze was begonnen. Een rustige energie, alsof er iets onder de oppervlakte sluimerde. Toen volgde de schok. De lift bleef tussen twee verdiepingen steken, het zachte zoemen was verstomd. Ze keek me aan, eerst met grote ogen, maar langzaam verscheen er een glimlach op haar gezicht. ‘Nou… lijkt erop dat we vastzitten,’ zei ze kalm. We wisten allebei dat er geen camera’s in deze lift hingen. De stilte sloot zich als een deken om ons heen, zwaar van mogelijkheden. Ze leunde zacht tegen de wand, haar blik ontmoette die van mij. ‘Het is eigenlijk best fijn,’ zei ze na een moment. ‘Zo samen met jou.’ De woorden bleven hangen in de lucht. Ze kwam niet dichterbij, maar haar aanwezigheid voelde warmer, intenser. Haar vingers streken over de naden van haar blazer, alsof ze niet wist wat ze ermee aan moest. ‘Ik heb altijd graag met je gepraat. Misschien meer dan goed voor me was.’ Haar blik gleed even naar beneden, om even later weer terug te keren. ‘Denk je wel eens aan me, als je alleen bent met je gedachten?’ vroeg ze zacht, oprecht.