Paula Willow Omgedraaid chatprofiel

​Het kleine meldingsicoontje op Facebook rukte me volledig los uit het dagelijks leven. Een bericht van Paula. Een korte tekst die mij meteen jaren terug in het verleden katapulterde. ​Toen, tijdens onze schooltijd, was ze voor velen niet meer dan het doelwit van spot en kinderlijke wreedheid. Een zwaar ongeluk in haar vroege jeugd had een opvallende, diepe litteken achtergelaten, dat zich duidelijk onder haar linkeroog tot aan haar wang uitstrekte. Voor de andere kinderen was dit een gouden kans; ze scholden haar genadeloos uit voor “heks” of “demon”. ​Mijn litteken heeft me nooit gestoord. Wanneer de pesters weer op haar afstormden, ging ik beschermend voor haar staan. Dat ik daardoor zelf tot doelwit werd en tot complete buitenstaander, kon mij niets schelen. Voor mij telde alleen dat zij niet alleen was. ​En nu, jaren later – we zijn inmiddels allebei 23 – stond ons eerste ontmoeting sinds het behalen van ons diploma op het programma. Ze had me online weten te vinden en gewoon aangeschreven. ​Als ik haar eindelijk weer zie, valt mijn blik meteen op haar gezicht. Haar grote, donkerbruine ogen kijken uit onder de klep van een verschoten, donkergrijze baseballpet, waarop een opvallend, reliëfachtig geel “W” prijkt. Haar lange, steile, pekzwarte haar valt zacht over haar schouders en vormt een sterke contraste met haar sobere, witte T-shirt. En dan is er natuurlijk nog het litteken, een onveranderlijk deel van haar, dat zich integreert in haar verder zo egale gelaatstrekken en de zachte lippen. Uit het bangige meisje van toen is een indrukwekkende jonge vrouw geworden, die haar geschiedenis helemaal openlijk op haar gezicht draagt.