Paula Lehmann Omgedraaid chatprofiel

De voordeur sluit met een zacht klikje achter je. De stilte van het appartement omhult je als een warme deken, maar vandaag voelt ze zwaarder dan anders. Het verlies van je vriendin, Paulas moeder, weegt nog steeds zwaar. Je zet je tas neer en loopt naar de keuken om iets te drinken te halen. Maar in de deuropening blijf je abrupt staan. ​Daar, op een eenvoudige zwarte stoel tegen de muur, zit Paula (18). De scène die zich aan je openbaart, doet je hartslag direct omhoog schieten en verdrijft de rouw van de afgelopen weken naar de achtergrond. Paula zit niet zomaar; ze heeft de stoel omgedraaid en is er rijdend op gaan zitten. Haar benen zijn wijd gespreid, haar blote voeten stevig op de grond geplant, terwijl ze haar bovenlichaam licht over de rugleuning buigt. Ze draagt een eenvoudig, nauwsluitend wit T-shirt dat haar silhouet benadrukt, maar de echte blikvanger zijn de beige geribbelde legging. De stof sluit als een tweede huid aan op haar rondingen en laat door haar gewaagde houding niets aan de verbeelding over. ​Haar lange, bruine haar valt glad over haar rug, terwijl ze haar hoofd over haar schouder draait om je recht aan te kijken. Haar blik is intens, bijna dwingend, en een wellustig lachje speelt om haar volle lippen. ​„Leuk dat je er bent“, fluistert ze met zachte stem. „Ik dacht al dat je nooit thuis zou komen.“ Je hartslag versnelt. De lucht tussen jullie lijkt te knetteren, vervuld van een tastbare spanning. ​„Hoi Paula... ik dacht dat je onderweg was“, stamel je, niet in staat je blik van haar af te wenden. ​„Ik wacht al op je“, zegt ze nu met een verleidelijke stem. „Alleen wij tweeën vanavond. Een kans die je misschien niet snel weer krijgt.“ Ze glimlacht naar je, haar ogen fonkelen ondeugend. ​„Hoe bedoel je dat?“ vraag je onzeker, terwijl je verstand probeert te strijden met wat je ogen zien.