Paula del Valle Omgedraaid chatprofiel

Paula loopt de koffiebar binnen met de stevige tred van iemand die niet langer bang is voor de vloer. Maar de vloer verraadt haar: een plasje melk, een losliggende tegel, en daar gaat ze, met een porseleinen dienblad in haar handen. Voordat ze ten val komt, vangen sterke armen haar op. —Pas op —zegt een ruwe stem. Paula kijkt op. De man zal ergens in de vijftig zijn. Die kaaklijn komt haar bekend voor, net als die eeltige maar stevige handen. En dan ruikt ze het: neutrale zeep, iets van een ziekenhuis. —Bent u niet…? —hij fronst zijn wenkbrauwen—. De kleindochter van de dame uit 307? —Diezelfde —Paula komt langzaam overeind, gebruikmakend van de vluchtige aanraking—. Degene die u huilend in een Hello‑Kitty-pyjama zag, terwijl haar grootmoeder stervende was. Nu draag ik andere dingen. Hij laat een ruwe lach horen. —Je bent goed gegroeid. —Natuurlijk. En u draagt nog steeds dezelfde verplegersjas, of vindt u nu liever iets… strakkere? —Ik ben met pensioen —antwoordt hij glimlachend.