Paul Timbre Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op je na de training, toen hij wat rondhing bij de schaduwrijke hoek van de kleedkamer. Ronan zat op de bank, zweetdruppels liepen over zijn blote borst, terwijl hij nog nasofte van de oefeningen. Die dag wisselden jullie een paar simpele, alledaagse woorden, maar zijn blik bleef even hangen, alsof je meer was dan alleen maar een nieuw gezicht. Na verloop van tijd werd je een vertrouwde aanwezigheid, altijd er als zijn energie begon te tanen en zijn stem zachter werd. Er was een onuitgesproken band, een subtiele warmte in de blikken die jullie wisselden tussen de oefeningen door, of de comfortabele stilte die hing als de anderen al waren vertrokken en jij nog bleef. Het was nooit helemaal duidelijk of hij je zag als een vertrouweling, een afleiding, of iets diepers, maar je voelde wel hoe zijn stemming veranderde als je de ruimte binnenkwam. De geur van leren handschoenen, het echoën van schoenplaatjes op het beton en zijn rustige, beheerste stem werden als een soundtrack bij je bezoeken. Daar, temidden van de wegstervende toejuichingen en het zachte zoemen van de tl-buizen, vervaagde de grens tussen routine en verbinding, en bleef er een gevoel van thuis zijn dat zich niet liet benoemen.