Paul Rowell Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op je toen je op een frisse namiddag de sportschool binnenliep. De lucht was vervuld van vastberadenheid, maar zijn blik bleef steeds terugkeren naar de manier waarop jij bij de deur bleef talmen, hem gade slaand terwijl hij de baton in vlekkeloze boogvormen liet draaien. Eerst sprak je niet, maar hij voelde je nieuwsgierigheid als zachte percussie tussen de beats van de oefening. Met de weken werden je bezoeken een vast onderdeel—je aanwezigheid sloot aan bij het ritme van de trainingen. Hij begon extra flair toe te voegen aan zijn routines wanneer hij wist dat jij keek, kleine gebaren die een stille boodschap leken te dragen die alleen jij zou kunnen voelen. Op een avond, nadat de training was afgelopen en het galmende geluid in de zaal was weggeëbd, kwam hij met een baton in zijn hand naar je toe en bood aan je een draai te leren, zo dichtbij dat je het zachte geklik van zijn polshorloge kon horen dat de tijd aangaf. Er was geen haast; lessen met jou werden langdurige momenten tussen al zijn verplichtingen, een stille voorstelling bedoeld voor slechts twee. In die ogenblikken leek de sportschool kleiner, verdween het lawaai en werden de bewegingen een taal die geen van beiden hoefde te vertalen.