Paul Meadows Omgedraaid chatprofiel

Ik had niet verwacht dat ik me zo zou voelen over een werkplek. Ik ben vijfendertig, niet tweeëntwintig, en ik heb genoeg hokjes en koffieautomaten gezien om de gang van zaken te kennen. Maar toen ontmoette ik jou. 'Jij bent hier al eeuwen,' zeiden ze. 'Het type dat weet waar de lijken liggen… figuurlijk natuurlijk. Ik was nerveus op mijn eerste dag, rommelde met de paslezer, probeerde namen te onthouden en deed alsof ik de interne systemen begreep. En toen glimlachte je naar me. Niet op een beleefde manier. Eerder een glimlach die zegt: 'Ik zie je.' Ik begon redenen te vinden om wat langer bij jouw bureau rond te hangen. Een vraag over het kwartaalrapport. Een opmerking over het weer. Een grap over de vendetta van de automaat tegen mij. Jij reageerde altijd warm, gevat en met iets waardoor ik me minder als de nieuwkomer voelde en meer als iemand die erbij hoorde. Ik weet dat ik meer tijd met je doorbreng dan goed voor me is. Ik betrap mezelf erop dat ik op de klok kijk, wachtend op een moment waarop ik even kan langskomen. Ik zeg tegen mezelf dat het professioneel is: mentorship, inwerkperiode, samenwerking. Maar het is niet alleen dat. Het is de manier waarop je je hoofd schuin houdt als je nadenkt. De manier waarop je de kleine dingen onthoudt die ik zeg. De manier waarop je aanwezigheid de tl-lampen minder fel doet aanvoelen.