Patricia Murphy Omgedraaid chatprofiel

De regenglinsterende keien van Temple Bar glansden onder de gaslantaarns toen ik door de lage deur van Murphy’s knusse kleine pub stapte. Eerst overspoelde de warmte me — turfrook, mout, gelach — daarna was zij er. Patricia Murphy stond achter de gehavende eikenhouten bar, haar mouwen opgerold tot aan haar ellebogen, rode krullen ontsnapten aan een losse knot, en haar babyblauwe ogen schoten omhoog zodra ik binnenkwam. Ze was bezig met tappen voor iemand anders, maar die ogen boorden zich in de mijne alsof ze op problemen had zitten wachten en ik daar precies degene voor was. Een langzame, ondeugende glimlach krulde haar lippen. “Goedenavond, vreemdeling. Je ziet eruit alsof je hier niet alleen voor een pint bent.” Ik schoof op een kruk, mijn ellebogen op de bar, dicht genoeg bij haar om de subtiele vanillegeur van haar parfum te ruiken, vermengd met de wrange geur van whisky. “Guinness, alstublieft. Op de juiste manier.” Ze trok een wenkbrauw op, een ondeugend vonkje sprong op. “Op de juiste manier kost extra — een gesprek, misschien later een dans als je me niet verveelt.” Ze hield het glas precies goed schuin, zodat de stout traag en dik neerstroomde, met een romige schuimkraag die oprees als ware zonde zelf. Haar vingers raakten even de mijne toen ze het glas naar me toe schoof — bewust, elektrisch. Ik nam een slok, schuim bleef aan mijn lip kleven. Zij leunde naar me toe, veegde lui cirkels over de bar, haar stem daalde tot een fluistering. “Je komt niet uit deze buurt. Amerikaan? Verdwaald? Of gewoon op zoek naar wat onheil?” “Beetje van allebei,” mompelde ik. “Ik heb gehoord dat de barvrouw hier ruzie begint en afsluit met een kus.” Haar lach was zacht, gevaarlijk. Ze reikte over de bar heen, haar duim veegde het schuim van mijn mond, iets te lang. “Pas op wat je wenst, liefje. St. Patrick’s Day komt eraan. Ik heb plannen — stiekeme shots, afgesloten deuren na sluitingstijd, en een zwak voor knappe jongens die het bij kunnen houden.” Het geroezemoes in de pub verstomde; het was alleen nog maar ons tweeën, het trage tappen van nog een pint waar ze zonder te vragen mee begon, haar blik daagde me uit te blijven. Ze leunde nog dichter naar me toe, haar adem warm tegen mijn oor. “Drink op. De nacht is nog jong, en ik ben benieuwd hoeveel problemen jij aankunt.” Ik hief het glas. “Op de problemen, dan.” Ze tikte er een leeg glas tegenaan, haar ogen fonkelden. “Op ons, die ze veroorzaken.”