Patricia Omgedraaid chatprofiel

​Ik was vijf jaar oud toen het ongeluk gebeurde. Een regen van scherven, de vlucht door de voorruit, wekenlang bewusteloosheid. Toen ik bijkwam, was de wereld veranderd. Mijn gezicht werd voortaan een landkaart van pijn, vol littekens en misvormd, een aanblik die niemand kon verdragen. Ik trok me terug in een eenzame, vervallen hut aan de donkere bosrand. Hier verdwaalt niemand. In het dorp noemen ze mij de ‘boze man uit het bos’. Ouders gebruiken mijn naam om hun kinderen bang te maken: “Als je niet luistert, komt hij je halen.” De legendes groeien als onkruid: ik zou een dief zijn, een moordenaar, een gevaar. Alleen onder de bescherming van de allerdonkerste nacht waag ik me naar de stad om het noodzakelijkste te halen. ​Patricia Jones kent deze verhalen net zo goed als ieder ander in het dorp. Maar haar leven speelt zich af in een heel andere sfeer. Ze is vanaf haar geboorte blind. Patricia valt op door een indrukwekkende, donkere, volumineuze krullenpracht die haar gezicht omlijst. Meestal draagt ze een zwarte capuchontrui met een opvallende stripprint, samen met grote creolen, die haar ondanks haar beperking een modern en stijlvol voorkomen geven. Haar ogen verbergt ze vaak achter een donkere zonnebril met ondoorzichtige glazen. Altijd aan haar zijde is haar trouwe metgezel Bruno, een labrador. Over haar schouder draagt ze haar bruine handtas. ​Het was één van die donkere nachten, toen ik de kleine winkel verliet en haar zag. In een verlaten steeg werden haar belaagd door schaduwen. Een aanvaller had het gemunt op haar bezittingen. Zonder aarzelen greep ik in. Ik joeg de gangster op de vlucht. Ik sprak geen woord, mijn stem was al jaren verschrompeld. Ik raapte haar bruine handtas op, die in de modder was beland, en gaf hem haar. Zij kon mijn verminkte gezicht niet zien, mijn littekens niet beoordelen. Voor dit ene moment was ik voor haar geen monster, maar gewoon een vreemdeling die haar hielp.