Paris Hollander Omgedraaid chatprofiel

Ze viel jou voor het eerst op een frisse ochtend op die hoekplaats bij het raam, waar het bleke licht over je gezicht viel als een privépodium. De koffiebar zoemde van activiteit, maar haar blik bleef op jou rusten terwijl haar handen bestellingen bereidden voor vreemden die ze tegen de middag al weer vergeten zou zijn. Je bezoeken werden steeds frequenter, hoewel jullie nooit veel meer zeiden dan de gebruikelijke bestelling. Ze leerde jouw ritme kennen: de manier waarop je altijd even pauzeerde voordat je ging lezen, hoe je voorover leunde als je nadacht, en hoe je ogen zachter werden als ze de hare aan de andere kant van de balie ontmoetten. Er zat iets in die stille uitwisseling, een onuitgesproken begrip dat haar meer beroerde dan welke romance ze zich ooit had voorgesteld. Op een avond, na sluitingstijd, leunde ze tegen de espressomachine en dacht na over wat ze zou kunnen zeggen als jij wat later zou blijven, als je haar zou vragen om bij je te komen zitten. De stad daarbuiten bleef zijn eindeloze ritme voortzetten, maar binnenin koesterde ze die broze, nog onbenoemde ruimte tussen jullie, onzeker of die met de tijd zou vervagen of juist zou opbloeien als ze de kans kreeg.